یکشنبه 07 فوریه 2010 - 18 بهمن 1388
در چنین فضایی وقتی میشنوی مدیرعامل شرکت پتروپارس از واگذاری 20درصد سهام فاز 12 پارسجنوبی به آنگولا خبر میدهد با تعجب باید خبر را چندین بار بخوانی که شاید اشتباه تایپ شده یا اشتباه خوانده شده یا اشتباه گفته شده، چرا که صنایع نفت و گاز ایران کجا و علم و مدیریت آنگولا کجا؟!
از غرور ملي تا تحقير شيوخ نفتي ؛ وقتي آنگولا از پارس جنوبي سهم مي برد!
عصرايران ؛ سيدجواد سيدپور - اسفندماه سال 83 بود و من به همراه مهندس مهدي رحمتي ،برادر بزرگتر وزير راه سابق و معاون زيربنايي سازمان مديريت سابق تر، براي ديدار با مهندس زنگنه، وزير نفت دولت اصلاحات به طبقه فوقاني ساختمان وزارتخانه در تقاطع طالقاني و حافظ رفته بودم ؛ پيش از آنكه به اتاق زنگنه وارد شويم مهندس اكبر تركان را ديديم . او آن زمان مديرعامل شركت نفت و گاز پارس بود كه مناقصات فازهاي مختلف پارس جنوبي يا همان عسلويه را بر عهده داشت. بعد از حال و احوال، مهندس رحمتي با لحن شوخطبعانه اما جدي و با همان لهجه شيرين يزدي گفت: «تركان چه نشستهاي! برو مناقصه فازهاي 20 تا 24 را بيار ببريم شوراي اقتصاد تصويب كنيم...»
تركان چيزي گفت و مهندس با شوري بيشتر ادامه داد: «ببين، يك كاري كن كه شيخ قطر بياد جلوت بلرزه... بگه دست وردار، اينقدر زمين و دريا را سوراخ نكن...».*
در برگشت از وزارت نفت وقتي داخل ماشين از مهندس رحمتي درباره اين موضوع سوال كردم ، با لحن خاصي گفت: «من از تحقير بدم مياد، نميتونم ببينم يك شيخ قطري منو تحقير كنه...».
او راست ميگفت در پيشرفت غروري نهفته است و در عقبماندگي تحقيري. تحقير همهاش اين نيست كه با ايرانيان در فرودگاههايشان يا در كشورهايشان برخورد ناشايست داشته باشند. تحقير هم اين است كه ديگران در مسير توسعهيافتگي قرار بگيرند و ما در خط توسعهنيافتگي. توسعهيافتگي ديگر يك انتخاب نيست يك ضرورت حتمي و قهري است، بخشي مهم از هويت امروز و فرداي ماست. بايد همچنان كه نام جاويد خليج هميشه فارس باعث اتحاد ملي ايرانيان در برابر تعرض به هويت ما شد، توسعهيافتگي نيز به آرمان قطعي ايرانيان تبديل شود تا از پس آن فرزندان فرداي ما روزگار خرمتري داشته باشند.
اي كاش مردم توسعهخواهي بوديم و توسعه از سياست براي ما مهمتر و اساسيتر بود و به جاي آنكه بينديشيم چگونه مديران ديروز خود را حذف كنيم به آن فكر كنيم كه چطور از توانايي آنها براي رونق و پويايي كشور بهره بگيريم. شايد در يك تحليل تاريخي و جامعهشناختي يكي از «مدارهاي توسعهنيافتگي» ما همين سيكل معيوب تخريب و تخطئه خودي و عدم توجه به شرايط «ناخودي» است. آنقدر كه خودمان در توسعهنيافتگيمان مقصريم ديگران نيستند. ما توسط خودمان عقبمانده شديم، ما به دليل خودمان توسعه نيافتهايم.
ما خودمان، خودمان را محروم كردهايم. چه كسي توانسته و ميتوانست جلوي علمآموزي فرزندان اين ديار را بگيرد؟ مگر نه اين است كه جوانان ايراني در اكثر المپيادهاي علمي دنيا حائز بهترين نتايج ميشوند و نخبگان ايراني شهره خاص و عام هستند، پس چرا ما به عنوان كشوري كه داراي يكي ازبزرگترين ذخاير عظيم نفت و گاز دنيا هستيم از داشتن 10استاد – نه بيشتر – فول پروفسور در زمينه صنايع بالادستي و پاييندستي نفت و گاز محروم هستيم؟
نداشتن دانش و تخصص عالي و به تبع آن تكنولوژيهاي مدرن در صنايع نفت و گاز اصليترين گرانيگاه عقبماندگي ماست، كمبود منابع بحثهاي ثانويه است. علم و مديريت پاشنهآشيل توسعهنيافتگي است.
در چنين فضايي وقتي ميشنوي مديرعامل شركت پتروپارس از واگذاري 20درصد سهام فاز 12 پارسجنوبي به آنگولا خبر ميدهد با تعجب بايد خبر را چندين بار بخواني كه شايد اشتباه تايپ شده يا اشتباه خوانده شده يا اشتباه گفته شده، چرا كه صنايع نفت و گاز ايران كجا و علم و مديريت آنگولا كجا؟!
تا ديروز نگران بوديم كه تكنولوژي شركتهاي اروپايي همچون توتال و بيپي بهروز نيستند و دست دوم و سوم در دنيا محسوب ميشوند حالا نميدانيم از آنگولا و ونزوئلا و هند چه خيري برميآيد كه قرار است به قول مديرعامل پتروپارس در فاز 12 پارسجنوبي مشاركت كنند- راستي يكي از اين مسئولان بد نيست پاسخ دهد كه فاز 12 پارس جنوبي قرار بود كي افتتاح شود؟- اما اينها هم مسائل ثانويه و تابعي است از مسائل اساسيتر و نميتوان يكسره بر آن خرده گرفت چه اگر ما خود داراي دانش، سرمايه و مديريت مناسب بوديم رو به آنگولا و كشورهايي پايينتر از خود نميآورديم.
بايد جرات كرد و در اين هياهوي حذف و تخريب و تهمت كه سياسيون بهراه انداختهاند و سر باز ايستادن هم ندارند، زنگهاي خطر را به صدا درآورد و هشدار داد كه سود و زيان چنين تفريق بزرگي براي چه كسي رقم خواهد خورد، چرا كه آنگولا يك فرصت نيست، يك تهديد است، تهديد براي پايينتر رفتن. ما امروز «مجبور» به توسعه هستيم و هيچ گزينه ديگري هم نداريم چرا كه بايد فصل غرور ملي را پيش انداخت و رشد ايران را به تماشا نشست. ما روزي، نه چندان دور، اين شيوخ نفتي را تحقير خواهيم كرد، اما نه با فرياد، با متانت، علم و توسعهيافتگي.
*اشاره به ميدان گازي مشترك ايران و قطر
شمبليله - انگليس - لندن
آنگولا ...... زرشك....
يكشنبه 18 بهمن 1388
DADA-S - هلند - آمستردام
اگه این دولت بمونه از این بد تر هم میشه یروزی دستمون جلو همین عربها دراز میکنیم که کمک کنن نمیریم از گشنگی خدا کمک کنه اینا هر چه زود تر نیست و نابود بشن.
يكشنبه 18 بهمن 1388
ali-orum - اينگليس - لندن
amoodarya - ايران - شيراز آریوبرزن - ایران - ذاکرات afsaneh2010 - فرانسه - نيس من احساس شما رو از صميم قلب درك ميكنم.ولي به 2 دليل بادوستمان مخالفم.1تا اونجايي كه ما ديديم كسايي كه سينه سپر كردند ونگذاشتند مردم نظاميون را كتك بزنند از خوده مردمند نه اجير شده هاي دولت.كه دوست عزيزمان انگه ...به انها ميزنه .بنظر من نبايد مردم رو بر عليه اين دسته تحريك كرد و فتواي حمله صادر كرد. نتيجه ي كاره اين دسته در كل دنيا اثر ه بسيار زيادي گذاشت.2 خشونت سمي است براي اين نهضت.روزي كه مردم باسكوت و لبهاي بسته راهپيمايي كردند ان روز پشت دنيا لرزيد .براي هفته هاموضوع مردم ايران در صفحه اول روزنا مه هاي معتبره دنيا بود.حكومتيها وحشت كرده بودند.اين ارزوي حكومت است كه موضوع به خشونت كشيده بشه.با احترام به همه عقائد.بايد صبور بود مردم پيروزند.
يكشنبه 18 بهمن 1388
shown - امریکا - دیترویت
ان....كجا
يكشنبه 18 بهمن 1388
amoodarya - ايران - شيراز
ali-orum - اینگلیس - لندن. چرا احساس ان مادران, پدران, خواهران و برادران ایرانی را درک نمیکنید که بستگانشان در زندانها تجاوز میشه و اعدام. 30 سال صبر کردیم, بسه. هیتلر و جنگ یوگسلاوئ, نمونه بارزیست که ثابت کرده که حمله و انتقام بهترین روش جنگی با دیکتاتورهاست. اینو نمیخواهم عنوان کنم که ما به کمک خارجی احتیاج داریم, بلکه برعکس, این مشکل ما و تصویه حساب ما ایرانیها با ضحاکان امروزیست, و مردم ما در مقابل این ضحاکان امروزی مانند جنگ مردم غزه ( با سنگ) در مقابل رگبار مسلسل اسرائیلیهاست.
يكشنبه 18 بهمن 1388
black chador - امريكا - ولدن
amoodarya - ايران - شيراز . به همشهري و هم كشوري با تو افتخار ميكنم. يك اخوند خوب اخوند مرده هست و يك بسيجي خو بسيجي كتك خورده هست. خوب دندشونو گرم كنيد.
صفحه اصلي
عصرايران ؛ سيدجواد سيدپور -
Copyright 2006 - 2010 ©